Πέμπτη, 25 Φεβρουαρίου 2010

HANDS

Πεσμένη, ματωμένη, με δάκρυα στα μάτια
Μου άπλωσες το χέρι σου, να με βοηθήσεις να σηκωθώ
Μου είπες πως θα περπατήσουμε μαζί
Θα με στήριζες και θα με φρόντιζες
Αρνήθηκα
Η δύναμή μου ήταν πολύ και θα σε τραβούσα κάτω
Αποφάσισα να σηκωθώ μόνη μου
Σε απομάκρυνα
Μου θύμωσες αλλά κατάλαβες

Πέρασε καιρός
Εμαθα και πάλι να τρέχω
Όλες μου οι πληγές επουλώθηκαν
Είχα σηκωθεί και μάθει να ζω μόνη μου
Τα είχα καταφέρει

Πέρασε καιρός
Σε βρήκα κάπου τυχαία
Σου άπλωσα το χέρι μου
Όχι για να σε σηκώσω, αλλά να περπατήσουμε μαζί 
Να με κρατάς και να μην πέσω πάλι
Να είμαι δίπλα σου, ευτυχισμένη
Χωρίς να σκέφτομαι τις παλιές μου πληγές 
Να κοιτάω μόνο μπροστά 

Θα περάσει καιρός 
Για να φτάσουμε στο τέλος
Εκείνο το τέλος που δεν το ξέρει κανείς
Και θα το ανακαλύψουμε μαζί

Κυριακή, 14 Φεβρουαρίου 2010

ΔΥΟ...

Δυο ιστορίες παράλληλες...δυο λέξεις με νόημα, ελπίδα και έρωτας

Δύο ιστορίες με τελείως αλλίωτικη εξέλιξη με ένα και μόνο κοινό... ΕΡΩΤΑΣ



Δύο φίλες που παρόλη την απόσταση που είχαν, καταφέρνουν να κρατήσουν το πολυτιμότερο δώρο...τη φιλία τους. Τέσσερα χρόνια τώρα μακριά, με μόνη παρηγοριά κάποια Σαββατοκύριακα και τις γιορτές. Το τηλέφωνο φυσικά μόνιμα βοηθός τους.
Η μία ζούσε τη ζωή της σε μια φοιτητική πόλη. Έζησε τα πάντα ποτά τσιγάρα ξενύχτια σεχ..όλα σε μεγάλο βαθμό! Όμως τίποτα δεν τη γέμιζε. Μετά τα χριστούγεννα είχε αλλάξει πολύ, όλοι της το έλεγαν και η αλήθεια ήταν ότι είχε βαρεθεί πια να περιπλανάται σε ανόητα και ανώριμα μονοπάτια. Ήθελε πια να ηρεμήσει...Ας την ονομάσουμε φαίδρα.
Η άλλη, στην μεγάλη της πόλη, στους γρηγορους ρυθμούς και στις υποχρώσεις. Ήθελε να ξεφύγει, να ζήσει για λίγο ξέγνιασει, να νιώσει κι της υπόλοιπες χαρές της ζωής. Μέσα στη σχέση της είχε νιώσει την μονιμότητα και τη φροντίδα, ήταν όμως αυτό που ήθελε ή μήπως την τρέλα και τον παράφορο έρωτα; Ας την ονομάσουμε Ίριδα.

Πριν από αρκετό καιρό και μετά από ενα δύσκολο χωρισμό η Φαίδρα γνωρίζει, μέσω κοινών γνωστών, έναν παιδί, τον Αλέξη. Την γοήτευσε από την πρώτη στιγμή, αλλά παρόλο που ξεκίνησε κάτι μαζί του το σταμάτησε πολύ νωρίς. Ο Αλέξης ήταν πάντα πολύ γλυκός και τρυφερός μαζί της, αλλά η ίδια ήταν σε μια περίεργη κατάσταση και το έληξε, δεν ήθελε να βρήσκονται σε μια σχέση μισή. Έγιναν πολλά και κάποια περίοδο ήταν στην ίδια παρέα. Η Φαίδρα τον πλήγωσε, αθελά της μπλεγμένη σε σ' ένα περίεργο παιχνίδι που της έπαιζαν τα συναισθήματά της. Όλον αυτό τον καιρό τον σκεφτόταν αλλά δε μπορούσε να ανοιχτεί και να μοιραστεί τις σκέψεις της. Έπρεπε να αποφασίσει τι θέλει.

Από την άλλη η Ίριδα μέσα στα χριστούγεννα εζήσε ένα χωρισμό, που δεν καταλάβαινε αν τον ήθελε ή όχι, αλλά απ' όσο φαινόταν δεν είχε και άλλη επιλογή. Ένιωσε σα να πετά στα σκουπίδια 3 χρόνια, και τα πέταξε, όμως ξαναγεννήθηκε από τις στάχτες της. Έβγαλε από πάνω της ότι την εμπόδιζε, ότι τη κρατούσε στις υποτιθέμενες ώριμες αντιλήψεις της, απελευθερώθηκε από την σαχλή έννοια "μωρό" και αποφάσισε να ζήσει όσα είχε πεισματικά αρνηθεί κατηγορώντας τα ανούσια!

Όλα διαδραματίστηκαν σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα. Όλα ήταν θέμα μερικών ωρών, απλά κάποιες φορές σου πέρνει λίγο περισσότερο να το συνειδητοποιήσεις.

Η Ίριδα, σε μια απόφαση στιγμής, πήρε δυο ρούχα και ταξίδεψε στη φίλη της, Φαίδρα. Ένα ταξιδι, μακριά από ό,τι γνώριμο θα της έκανε καλό. Οι δυο φίλες περνούσαν πάντα καλά.....αλλά σε μια φοιτητική πόλη πρέπει πάντα να γνωρίζεις και τους υπόλοιπους της παρέας!
Δε χρειάστηκαν παρά μόνο καποια δεύτερα και η σπίθα άναψε. Ο Γρηγόρης κέντρισε το ενδιαφέρον της....Και ενώ όλα ξεκίνησαν για να περάσουν καλά εκείνη τη στιγμή...μάλλον εξελίχθηκαν λίγο διαφορετικά απ' ότι περίμεναν και οι δύο. Πραγματικά ο έρωτας έρχεται εκεί που δεν τον περιμένεις, σου χτυπά την πόρτα και ανοίξεις ή όχι αυτός εισβάλει με το έτσι θέλω. Τουλάχιστον προειδοποιεί πρώτα...

Η Φαίδρα, μετα από λίγο καιρό πήρε απόφαση να κυνηγήσει τον άνθρωπο που έχει ερωτευθεί. Ήταν σίγουρη ότι δεν θα είναι εύκολο να ζητήσει πίσω στη ζωή της αυτόν που πλήγωσε τόσο. Μετά από πολύ σκέψη και φυσικά την παρότρυνση της Ίριδας πήρε το θάρρος να του μιλήσει, να του ζητήσει συγνώμη και να τον παρακαλέσει να την δεχτεί πίσω, γιατί είχε καταλάβει τι ήθελε, περιπλανήθηκε αρκετά και τώρα πια ξέρει..
Ο Αλέξης όμως όλον αυτό τον καιρό την περίμενε, δεν την είχε ξεχάσει, την είχε συγχωρήσει και το μόνο που ήθελε ήταν αυτή την κοπέλα στη ζωή του, να τη μοιράζεται μαζί της. Επιτέλους η τύχη του έστειλε την καλή ζαριά!

Τέσσερεις άνθρωποι μετά από πολλές λάθος επιλογές κατάφεραν να αγγίξουν τα όρια τους, να νιώσουν το ενθουσιασμό και των έρωτα που πάντα αναζητούσαν.
Χμμμμ, δεν ξέρω πως θα τελείσουν οι ιστορίες τους, ξέρω όμως ότι και τα τέσσερα αυτά παιδιά δεν φοβήθηκαν να ζήσουν....δεν φοβήθηκαν να αφαιθούν σε τούτο το υπέροχο συναίσθημα που λίγοι, πολύ λίγοι καταφέρνουν να ζήσουν χώρις να φοβούντε να καούν από αυτο!

Δευτέρα, 1 Φεβρουαρίου 2010

ΕΞΑΙΡΕΣΕΙΣ............

And if I only could, I'd make a deal with God
(αν μπορούσα μόνο,θα έκανα μια συμφωνία με το Θεό)
Αμήχανη μπροστά στη οθόνη του υπολογιστή, προσπαθώντας να κρατήσω τα δάκρια μου...χάζευα τα τελευταία λόγια....δικά του και δικά μου. Έσβησα το τσιγάρο και άναψα ένα ακόμα, αυτή η συνήθεια θα με σκοτώσει! Τελικά μάλλον δε με νοιάζει και πολύ....ίσως είναι η εκδίκηση στον εαυτό μου, στην ίδια μου τη ζωή και η δικαίωση απέναντι σε όσους με μισούν....
Κοιτάζω τις λέξεις...Πώς θα το αντέξω; Ό,τι προσπάθησα να μη νιώσω, έπεσα μέσα του, ακόμα πιο έντονα, ακόμα πιο βαθιά...Ξαναδιαβάζω τη συνομιλία μας....ξανά και ξανά.....τώρα πια θυμάμαι κάθε φράση, όπως θυμάμαι και κάθε στιγμή που πέρασα μαζί του, με κάθε λεπτομέρια!
Αναρωτιέμαι πως να νιώθει; Τι να σκέφτεται; Αν θα προσπαθήσει;
Ποτέ δεν έπαιξα παιχνίδι μαζί του! Ήξερε τι αισθάνομαι γι' αυτόν, ήξερε ότι δε με ενδιέφερε τίποτα και ότι μπορώ να φτάσω στα άκρα για κάτι που θέλω! Αν ήμουν αλλιώς, θα είχα ήδη κερδίσει το παιχνίδι, κι όμως, έπαιξα τούτη την παρτίδα με τα φύλλα μου ανοιχτά. Δε φοβήθηκα τίποτα, δε μετάνιωσα για τίποτα και ήμουν έτοιμη να τα τινάξω όλα στον αέρα...αλλά ΕΣΥ φοβήθηκες....πίστευες ότι μπορείς να το κάνεις, να αντέξεις, να ρισκάρεις...αλλά τελικά ένα τεράστιο τοίχος ορθώθηκε μπροστά σου, μόνος σου το εχτίσες, και άραγε θα προσπαθήσεις να το γκρεμίσεις;

Nobody said it was easy No one ever said it would be so hard                                   

(κανείς δεν είπε ότι θα ήταν τόσο εύκολο, όμως κανείς δεν είπε ότι θα ήταν τόσο δύσκολο)

Ήμουν έτοιμη να τα δώσω όλα και να σπάσω κάθε εμπόδιο, να πολεμήσω για αυτό που τόσο πολύ ήθελα, αλλά μόνο αν εσύ ήσουν δίπλα μου, μόνο αν το ήθελες κι εσύ το ίδιο πολύ.....ίσως έκανα λάθος. Για ακόμα μια φορά επένδυσα σε λάθος άνθρωπο, ίσως και όχι, μέχρι να τελειώσει όλο αυτό μέσα μου δε μπορώ να ξέρω σίγουρα, ούτε μπορώ να προδικάσω το αποτέλεσμα. Ίσως παρόλα αυτά προσπαθώ για ακόμα μια φορά να πείσω τον εαυτό μου ότι υπάρχει ελπίδα, για να μην απογοητευτώ πάλι, για να μην δώ πόσο λάθος επιλογές έχω κάνει στη ζωή μου γενικά!! 

Γνωρίζαμε από την αρχη πως δεν θα ήταν εύκολο, αλλά θα προσπαθούσουμε...ΔΕΝ ΑΝΤΕΞΕΣ... μπορώ όμως σε καταλάβω γι' αυτό ποτέ δε σε πίεσα, η απόφαση ήταν πάντα δική σου. Σε αυτή την ιστορία εσύ θα γράψεις το τέλος...εγώ θα είμαι πάντα ο ηθοποιός κι εσύ ο σεναριογράφος..Σ αυτό το ταξίδι δεν θέλω να είσαι μόνος.

I can't go any further than this,I want you so bad that's my only wish                              

(δεν μπορώ να πάω πιο πέρα από εδω, σε θέλω τόσο πολύ είναι η μόνη μου επιθυμία)                  

Ξέρεις ότι είμαι εδώ και περιμένω...όχι για πάντα, όσο αντέχω όμως θα είμαι εδώ...όχι όμως σα φίλη ΠΟΤΕ ΣΑ ΦΙΛΗ....δε σε είδα ποτέ έτσι και ούτε πρόκειται.Σου είπα  "όλα ή τίποτα", έτσι είμαι, δεν αλλάζω...αν αποφασίσεις ότι θες να τα ζήσεις όλα μαζί μου, ΕΔΩ είμαι, αν όχι...προτιμώ το μηδέν, γιατί διαφορετικά δεν ξέρω αν θα αντέξω. Εγώ σε θέλω...και σε περιμένω στο όριο, το θέμα είναι αν θα κάνεις το ταξίδι και θα έρθεις να με βρεις...για να το ξεπεράσουμε μαζί.

P.S.: Θα ήθελα να σου αφιερώσω ένα τραγούδι..αλλά μόνο σε μερικούς στίχους δε μπορώ να βρω το νόημα που θέλω....όμως το συγκεκριμένο μου θυμίζει εμάς, εσένα...και όποτε το ακούς να σκέφτεσαι εμένα 

 "Το ξέρεις μ' αρέσεις, μα μη με πιστέψεις
Σ' αυτόν τον κόσμο που μόνος μου ζω δεν υπάρχουν κανόνες
Μα μόνο εξαιρέσεις"